Historia języków programowania jest bardzo długa i pokręcona. Praktycznie od początku dziedziny nauki, którą teraz nazywamy informatyką, ludzi fascynowało programowanie. Oczywiście trzydzieści czy nawet więcej lat temu, pisanie programów wyglądało zupełnie inaczej. W pierwszych latach powstawania komputerów, do ich obsługi korzystano z kart perforowanych.
Karty perforowane były wyposażone w miejsca na małe dziurki, które ułożone w odpowiedni sposób stanowiły ciąg instrukcji, które następnie wykonywał komputer. Jak można się domyślić, „programowanie” w taki sposób było bardzo skomplikowane i czasochłonne, ponieważ trzeba było znać dokładnie sposób, w jaki dziurki powinny być ułożone, aby wywołać odpowiedni efekt. Było to bardzo niskopoziomowe, ponieważ obsługiwane były tylko podstawowe instrukcje procesora, które działały na rejestrach, na przykład dodanie lub odjęcie wartości, zamiana rejestrów i tak dalej. Nie było wtedy czegoś takiego, jak języki programowania. Mówiło się po prostu o sposobie programowania komputera, bez użycia wyspecjalizowanego dialektu, w przeciwieństwie do tego, co robimy teraz na domowych lub firmowych komputerach.